De stem van Elena

Het verhaal dat ik je hier wil vertellen, is een verhaal van herinneringen en smaken. Smaken die beelden van vroeger oproepen. Het is het verhaal van een grote boerderij, Giareto, en het brengt ons terug naar een tijd waarin straten naar gebouwen werden genoemd.

Het was 1977 toen mijn oma samen met haar broers en zussen een huis kocht in de heuvels van Reggio. Het was een oude, vervallen boerderij, die nog geen idee had van haar lot en van hoe ze een bewaarplaats zou worden van herinneringen die de tand des tijds zouden doorstaan.

Elk familielid had zijn eigen hoekje van de schuur om te verzorgen en droeg op zijn manier bij: de mannen werkten en de vrouwen kookten, in beide gevallen van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. Wij kinderen hielpen ook, op onze eigen kleine manier.

Vroeg in de ochtend werd de bouillon voor de tortellini op het vuur gezet, een bevriende boer kwam de tomaten brengen voor de conserven van het jaar erna en de kinderen wasten ze op het erf, oppassend dat ze niet door bijen werden gestoken of in het water vielen. Zo voorzichtig waren we niet, en we belandden vaker in het water dan je zou denken.

Mijn moeder maakte de mayonaise in doodse stilte, zoals het bijgeloof voorschreef, zodat hij niet zou schiften. Ik schonk de olie er precies goed bij, in het langzame ritme dat ik had geleerd, terwijl mijn moeder de mayonaise langzaam roerde.

Als ik mijn ogen sluit, hoor ik het nog: “Elena, kom eens, er moet kaas worden geraspt!”

De oude raspen waren groot en vermoeiend en je moest op je vingers letten. Parmigiano was heel belangrijk en ging in elk gerecht: de bouillon voor de tortellini, de voorgerechten met salami, het deeg van de erbazzone, want, zoals we op Giareto zeiden, “als je Parmigiano hebt, heb je alles wat je nodig hebt”.

“Is het nu genoeg?”, vroeg ik, maar het antwoord was altijd nee, want we waren een grote familie en er is nooit genoeg kaas voor dertig mensen. En er waren altijd ook kinderen om op te passen, want die hielden nooit op met huilen. De klus duurde ook langer omdat er een beetje werd geraspt en een beetje opgegeten. Hoe kon ik het tenslotte weerstaan?

Wij kinderen kregen nog een even belangrijke taak: de tortellini dichtmaken. De stukjes deeg om onze pinkjes draaien was een taak voor de jongste kinderen, want hoe kleiner de vingers, hoe netter de tortellini. Het was werk dat geduld vroeg, en mijn geduld raakte snel op, dus ging ik weer al furmai raspen. Geen wonder dat we nu een keukenmachine gebruiken.

Op een dag was Giareto eindelijk klaar. Elk gezin had een eigen appartement, maar we deelden allemaal één keuken, dus we kookten nog steeds samen en aten samen. We bespraken recepten, volgden de regels maar maakten uitzonderingen, en bemiddelden telkens als een akkoord onmogelijk leek.

In de keuken van Giareto stonden alle regels en meningen schouder aan schouder. Jaren later trouwde mijn neef hier zelfs; hij verliet zijn nieuwe huis in Roemenië een paar dagen om zich die gebraden vleessoorten en groene sauzen, tortellini, vleeswaren en natuurlijk Parmigiano te herinneren.

Als het lekker is, wordt het een mooie herinnering, en met die herinneringen in gedachten kook ik vandaag voor mijn familie en vrienden. Samen met deze gerechten breng ik herinneringen op tafel aan een geschaafde vinger, een zonnige dag en een gevoel van verbondenheid dat alleen de keuken ons kan geven, als we er oog voor hebben.

Credits:
Tekst van Carlotta Fiore
Foto van Diego Rosselli